Jaar: 2017

intentie

“Volgend jaar staat er een kerstboom in mijn eigen huis.” Ik weet nog heel goed hoe ik die zin vol overtuiging uitsprak. Geen idee hoe ik het zou gaan aanpakken maar dat het zo zou zijn wist ik zeker. En het nieuwe jaar begon. En […]

pudding op de plee

De pudding is geen echte pudding. Maar de naam van een verfkleur. Met zo veel tinten wisten ze het denk ik ook niet meer. Dan maar pudding. De plee is wel echt een plee. Mijn eigen plee. In mijn nieuwe huis. Met al het werk […]

hier en nu

hier en nu

Geen stoffig straatje in Egypte. Maar een brede straat waar de tram doorheen dendert en fietsers en automobilisten strijden om dezelfde ruimte. Midden in het hart van Rotterdam. Hoe anders. Maar hoe echt ook.

Voor beeld bij mijn vorige blog zocht ik een edelsmid bij wie ik een foto zou mogen maken en Sabine liet me binnen. Eigenlijk precies zoals tijdens de reis waar ik over schreef.

Een edelsmid die het goed vond dat ik binnenkwam met alles wat ik had.

Hoe symbolisch voor het besluit dat ik net die ochtend had genomen. Fotografie zou weer deel worden van mijn leven. De toestemming van Sabine voelde als een onderschrijving van dat besluit. Een bevestiging in het hier en nu dat het goed was.

Visualiseren dat je met je talenten neerzet waar je van droomt is één ding. En het is ook essentieel om iets in gang te zetten. Maar dan. Hoe. Wat. Waar beginnen.

Eigenlijk denk ik dat je dat los kunt laten. Omdat je hart vanzelf zal ingeven welke stappen je kunt zetten om te bereiken wat je voor je hebt gezien.

En soms zul het niet begrijpen. Mogelijk angst ervoor opzij moeten zetten. Maar bel die persoon wanneer dat juist voelt om te doen. Ga naar de opening van die tentoonstelling. Voel met welke mensen je het liefst zou werken. Zoek ze op. En vertel ze waar je goed in bent. Start die opleiding. Schrijf dat stuk. Maak dat werk. Welke stappen het ook zijn die je voelt te willen zetten. Zet ze.

Ze zullen je brengen waar je wilt zijn.

Sabine is edelsmid bij Oxo aan de van Oldenbarneveltstraat in Rotterdam.
Ik ben dankbaar voor de bijzondere ontmoeting en voor haar toestemming een foto te mogen maken voor bij mijn blog.

de wereld wacht op je

Zoals ik sjamanistische trance reizen maak voor mensen die bij mij in de praktijk komen maak ik ze ook voor mezelf. Het zijn reizen vergelijkbaar met een droom maar helder en met het bewustzijn gericht op de spirituele dimensie. Soms ga ik zonder vraag. Gewoon […]

overgave

Landen wilde ik. En wel zo snel mogelijk. Geen tijd verspillen met rondrijden in de auto. En wat er gebeurt is natuurlijk precies dat. Zonder kaart en met een gebrek aan richtingsgevoel probeer ik het natuurgebied te vinden dat ik vijf jaar geleden op de […]

kruiden

kruiden

Zacht ploft de heermoes in de mand. En weer. En nog een keer. En met elke plof kom ik meer tot rust.

Wat heb ik veel geleerd het afgelopen jaar. Maar ik hoef even niets te onthouden.

Mijn regenjas hangt een stukje verder over de leuning van een verweerde stoel. Een volgende hoosbui is niet ver weg. Bijen verzamelen zich om tere klaprozen. En vochtige aarde geurt in de warmte van de zon.

Door buiten op de tuin te werken kan ik me nog meer verbinden met de kruiden die me hebben geroepen. Die hun boodschap willen doorgeven. Hun geneeskracht willen delen.

Even later betrekt de lucht en sta ik met mijn regenjas weer aan gras tussen de kruiden weg te halen voor het zich verder kan verspreiden.

Een regenbroek heb ik bij me maar geen zin om me daar ook nog in te hijsen.

Mijn rug doet zeer.

Weer de geur van de aarde. Ontvankelijk en zo rijk en tegelijkertijd zo eenvoudig. Ze stelt zich open en geeft. Zonder oordeel. Zonder verwachtingen. Maak je fouten maar. Het is goed. Alles is goed. Wat voel ik me gedragen. Door het geduld en de voedingsbodem die ze biedt.

Maar goed. Mijn rug. Hij doet zeer. En het regent. En dan weer niet. En dan weer wel. En ik word nat. En mijn regenjas plakt. En er is heel veel te doen.

Kruiden optimaal de gelegenheid geven hun geneeskracht te delen en hun boodschap doorgeven is ook gewoon hard werken. En juist dat meemaken haalt ze van het voetstuk waar ik ze had op gezet.

Diep weggedoken in mijn regenjas besef ik dat we deel zijn van dezelfde kringloop. En dat we dat al die tijd al waren.

eigen waarheid

Goedemorgen. Een doorrookte stem groet me in het voorbijgaan. Het is nog vroeg in de morgen in het park waar ik mijn rondjes ren. Rode lippen heeft ze. Rimpels om haar zwart omlijnde ogen en warrig blond geverfd haar. Ik ben wel een beetje onder […]

vertrouwen

Soms begrijp ik er niets van. Waarom gaan dingen zoals ze gaan. Waarom zijn dingen zoals ze zijn. Heb ik dat echt allemaal zo bij elkaar gewenst. Heb ik dat echt allemaal zo gewild. Het zal wel. Gedachten zijn zo krachtig. Ook die van het […]

handschrift van mijn vader

handschrift

Meteen herkende ik het. En ik zag er het houvast in dat ik al die jaren kreeg.
De bescherming. De veiligheid. Maar ik voelde ook de vanzelfsprekendheid waarmee ik aannam dat die er altijd zouden zijn. Wat als jij mij straks ook loslaat in het aardse net als mama en er ook van jouw handschrift nooit meer iets op de deurmat valt.

Tranen stroomden over mijn wangen en ik belde je op en ik deelde mijn verdriet en je zei dat je voorlopig nog niet dood zou gaan. Dat is fijn. Maar daarop wil ik niet wachten om je te zeggen dat je me waarden meegaf voor het leven.

Eerlijk nieuwsgierig eigenwijs betrokken en nederig naar het bestaan leerde je me mensen te zien voor wie ze zijn nog voordat uiterlijkheden wegvallen en dat het delen van kennis en talenten mensen van binnenuit kan versterken zodat ze op eigen kracht kunnen gaan staan.

Voorlopig ga je nog niet dood zei je maar daarop wil ik niet wachten om je te zeggen dat ik van je hou en dat ik dankbaar ben dat ik binnen het kader dat me werd geboden en waarvan ik de grenzen niet begreep ruimte kreeg op zoek te gaan naar mezelf. Buiten dat kader vond ik uiteindelijk in mezelf wat ik zocht bij jou en in de wereld. Mijn eigen licht.

Jouw zachte bruine ogen zien dingen anders dan ik ze zie en jouw handschrift lijkt niet op dat van mij maar dat doet er niet toe. Wel dat ik jouw dochter ben en jij mijn vader en dat ik trots ben op beide.

uitstel

Als ik die opdracht heb afgerond! Dan ga ik mezelf alleen nog maar voeden met wat ik nodig heb! Maar eenmaal op dat punt aangekomen heb je nog steeds jezelf bij je. Met nog steeds de reden waarom je niet meteen al begon met die […]