Jaar: 2015

genoeg

Wanneer is het genoeg. Snel genoeg. Groot genoeg. Ver genoeg. Imposant genoeg. Luid genoeg. Mooi genoeg. En voor wie. Wanneer hebben we genoeg vrienden. Genoeg aanzien. Genoeg spullen. Genoeg geld. Genoeg bevestiging. Genoeg zekerheid. En genoeg afleiding. Om toch vooral maar te voorkomen dat we […]

duisternis

Volledige duisternis. Geen sterren. Geen maan. Snel doe ik mijn ogen weer dicht. Want daar is een duisternis die ik al ken. En waar ik niet bang voor hoef te zijn. Die is weg zodra ik mijn ogen open doe. Maar deze duisternis niet. Ze […]

eenzaam

eenzaam

kaarsrecht staan ze
allemaal
behalve die ene
het is een boom met bochten
alsof hij niet goed wist
welke kant hij op zou gaan

waar wil ik naartoe
waar voelt het goed
waar kan ik zo veel zien
dat ik niet weet waar te kijken

zodat het me rijk maakt
en nederig tegelijk

soms ben ik wat eenzaam

hoe kan ik alles uitleggen
alles wat ik zag
zullen ze het begrijpen
en doet dat er eigenlijk toe

zelf begrijp ik ook niet alles

maar ik geloof
dat ik zou willen
dat anderen ook zo veel zien
dat ze niet weten waar te kijken
dan zou ik niet meer zo eenzaam zijn
soms

haast

Even stond ik stil. Midden in de drukte van Rotterdam. Met mijn ogen dicht. Omdat de warmte van de zon zo heerlijk voelde. Plotseling werd ik aangesproken. Een meisje vroeg of het toch wel goed met me ging. Ze wees me op het groene stoplicht. […]

regisseur van mijn eigen leven

Zou het dan allemaal voor niets zijn geweest. Patronen liggen klaar om in terug te vallen. En dat doe ik. Want iets anders is er niet. En toch. Het klopt niet. Met de verbinding die ik maakte met de natuur. Met mezelf. Terug waar ik […]

verlangen van mijn ziel

verlangen van mijn ziel

Aanmelden was niet zo moeilijk. Vier dagen en vier nachten alleen in de natuur. Op zoek naar het diepste verlangen van mijn ziel. Dat wilde ik wel. Heel graag. Niet meer om mezelf heen kunnen.

Maar met de voorbereiding kwam de realisatie dat het echt was. En dat ik het ook spannend vind. Wat kom ik tegen dat ik nog niet van mezelf ken. En hoe ga ik daar dan mee om. Wat is dat diepste verlangen van mijn ziel. En als ik het vind. Heb ik dan het lef om het te honoreren.

En hoe zal het zijn op mijn plek in de natuur. Die beperkt is in ruimte. Omgeven door de gebedsbundeltjes die ik heb geknoopt om me te beschermen. Hoe zal ik het vinden dat ik daar niet af kan. Dat mijn bewegingsvrijheid wordt gelimiteerd. Het kan uiteraard wel. Dat ik toch ga lopen. Alles is tenslotte open. Maar het is niet de bedoeling. En vermoedelijk zal het een diepgang geven die ik nodig heb. Net als het vasten.

Ineens moet ik denken aan een aantal jaren geleden. Toen ik voor een foto opdracht in een gammele lift stond. Propvol. Waar ik uit wilde. Maar ook niet kon. Toen kreeg ik een ervaring van grenzeloosheid. Met mijn geest kon ik overal naar toe. Was ik niet meer beperkt. Toen vond ik vrijheid juist in die beperking.

Zou het straks ook zo zijn.

Nog een paar weken. Dan begint mijn Vision Quest. En zal ik het allemaal weten.

Denk eraan ook pret te hebben! zei een lieve vriendin. Dat advies neem ik mee. Soms zal ik ook maar gewoon lachen om alles. En nog maar het meest om mezelf.

verbinding

Van een afstand kon ik ze al horen. Maar het was meer dan alleen het geluid van de trommels. Toen ik dichterbij kwam zag ik een energie die ik zelf ook kan voelen. Als ik mediteer. Of in de natuur ben. De vreugde van contact […]

bevrijd

Toen ik op pad ging voelde ik angst. Maar ook nieuwsgierigheid. En verlangen. Naar niet meer om mezelf heen kunnen. En naar het licht zien worden. De volgende dag. Tot zonsopgang zou ik gaan lopen. Een ritueel uit het Sjamanisme. Het was nog licht toen […]

vrede

vrede

Voor me ligt een stapel kranten. Opgespaard. Het is een dilemma tussen willen weten wat er in de wereld gebeurt en mijn eigen energie beschermen. Zo veel onrecht waar ik niets mee kan. Dat ik niet kan oplossen. Maar dat me zo kan raken.

Met mijn aandacht geef ik het alleen maar nog meer bestaansrecht. Voed ik het alleen maar nog meer. Alles wat je aandacht geeft wordt immers groter.

Wat wilde ik haar graag redden. De wereld. Maar ik kan het niet. Niet vanaf die kant.

Wat ik wel kan is zorgen voor vrede in mezelf. Aangaan van wat ik daar tegenkom. Niet weglopen voor gevoelens die pijnlijk zijn. Maar ze ruimte geven. Laten zijn zonder oordeel. Met liefde naar ze kijken. Met liefde kijken naar alles wat me tot hier heeft gebracht. Het heeft me gemaakt wie ik nu ben. En ik hou van wie ik ben. Niet altijd. Maar wel steeds vaker.

En misschien wordt dat wel groter. Verspreidt het zich. Naar de mensen om me heen. En verspreiden zij het weer verder.

Wat als iedereen met liefde zou kijken naar zichzelf. Werkelijk zou houden van wie hij of zij is. Zou het onrecht in de wereld dan afnemen. Zou er met meer vrede in onszelf ook meer vrede zijn daarbuiten.

Mijn keuze is dat te geloven. En ik koester en voed die gedachte. Zodat die zich meer en meer zal manifesteren. Alles wat je aandacht geeft wordt immers groter.

niet waar

nou mama daar ga ik dan verder zonder jou het is net heel gek of het niet waar is ineens moet ik huilen zoek wat afleiding maar niet te veel want ik wil nog vasthouden aan samen met jou het lukt me wel mama mijn […]