over mij

TAARTJE

Het was tijdens een familie feestje. In de kring van stoelen en mensen weet ik nog precies waar ik zat. Jurkje aan. Taartje op schoot. Maar geen vorkje. En omdat ik had geleerd dat ik niet mocht praten als grote mensen aan het woord waren kon ik daar ook niet om vragen. Op een feestje is er tenslotte altijd wel iemand die iets zegt.

Zelf op zoek gaan naar een vorkje was geen optie en het taartje met mijn handen opeten ook niet want dan zou ik zomaar aandacht op mezelf kunnen vestigen. Iemand zou dan iets tegen me kunnen zeggen en daar had ik dan misschien wel geen antwoord op.
En stel dat iemand boos zou worden omdat ik stoorde.
Stil blijven zitten en hopen dat ik toch nog een vorkje zou krijgen was het enige (want meest veilige) dat ik kon doen.

Grote mensen hadden altijd gelijk maar ik snapte het niet. En ik was er verdrietig van. Waarom mocht ik mezelf niet laten horen. En zien.
Was ik dan niet goed? Was ik dan niet mooi? Deed ik er dan niet toe?
Een jaar of zeven zal ik geweest zijn. Naar zichtbaarheid had ik nog een lange weg te gaan.

ROEPING

Het lijkt tegenstrijdig. Omdat ik veel dingen wel gewoon heb gedaan. Ik was nieuwsgierig naar de wereld. Naar mensen. Naar hun verhalen. En naar mezelf. Wie was ik en wat kwam ik hier eigenlijk doen.
Ik ben een jaar naar Madrid gegaan om te werken als au pair en vier jaar woonde ik in New York.
Het was in de energie van die stad dat ik mijn liefde voor beeld maken ontdekte. Een tentoonstelling van de Braziliaanse fotograaf Sebastiao Salgado die ik bezocht werd een keerpunt in mijn leven.
Ik zag de schoonheid van de zwart wit beelden. De betrokkenheid. Het respect. En op dat moment voelde ik dat beeld maken ook mijn roeping was.
Fotojournalistiek werd het mooiste woord dat er bestond en eenmaal terug in Nederland ging ik werken voor de krant.

CONFRONTATIE MET MEZELF

Toch was er al die tijd nog steeds de overtuiging dat ik me had aan te passen. Dat ik moest doen wat anderen van mij verwachtten. Niet werkelijk mocht zijn wie ik was.
Een zwaar auto ongeluk zette alles op zijn kop. Met inwendige bloedingen en een gebroken bekken lag ik twee weken op de intensive care.
Een maand later mocht ik naar huis maar ik moest opnieuw leren lopen.
Het was een enorme confrontatie met mezelf. En mijn vragen werden dringender. Wie was ik en wat kwam ik hier eigenlijk doen. Waarom was ik er nog. Het kon niet zijn dat het voor niets was gebeurd. Ik wilde antwoorden. Leren. Weten.
En ik leerde. Door te lezen. Door mensen die ik ontmoette. Door moeder voor mijn zoon te zijn. Door te schrijven. En door stil te zijn. Met mezelf.
Langzaam kreeg ik weer vertrouwen in het leven en werd een ding heel helder. Ik had mijn eigen pad te gaan.

ONDERNEMERSCHAP

Een half jaar had ik nodig maar ik herstelde volledig en uiteindelijk begon ik met opwinding en ook wel spanning maar vooral met een groot gevoel van vrijheid voor mezelf.
Het ondernemerschap was een enorme leerschool die me dwong beperkende overtuigingen los te laten en te gaan staan voor mezelf en mijn talenten.
Fotograferen voor de krant was het avontuur waar ik naar op zoek was geweest en ik had het enorm naar mijn zin maar toch voelde ik na veertien jaar dat er meer moest zijn.

ONTDEKKINGSTOCHT

Ik keerde naar binnen en vond een diep verlangen om te verbinden met de natuur en haar geneeskracht.
Op zoek naar antwoorden was ik eigenlijk nog steeds.
Mijn zekerheden als fotograaf liet ik los en ik begon aan een ontdekkingstocht van zeven jaar met opleidingen en trainingen en later mijn praktijk als healer.
Het kon voor mij alleen maar op die manier. Alleen door achter me te laten wat ik kende en te vertrouwen op de roep die ik had gevoeld.
De natuur met haar stille en oeroude wijsheid was mijn spiegel en hielp me de regie te nemen over mijn eigen leven.
Het werd de grootste en langste reis die ik ooit maakte.

OUDE LIEFDE

Tot ik op een dag het verlangen naar beeld maken voelde terugkeren.
Het was alsof ik werd omarmd door een oude liefde. Een liefde die begreep dat ik een reis had te maken en die weer samen met me verder wilde.
En ik wist dat ik een andere richting had te nemen.
Mijn praktijk liet ik los en het was alsof alles op zijn plek viel.
Het was alsof ik de fotograaf werd die ik altijd bedoeld was te zijn.

Mijn reis naar binnen heeft me geleerd dat ik er mag zijn en mezelf mag laten zien en met die ervaring kan ik andere vrouwen die met bezieling ondernemen inspireren en begeleiden hetzelfde te doen.

Vaak zie ik dat vrouwen zichzelf tegen houden zoals ik dat ook deed.
Jezelf en wat je doet zichtbaar maken is ontzettend belangrijk voor de groei van je bedrijf maar kan ongemakkelijk zijn.
Mag dat wel? Ben ik wel goed genoeg? Leuk genoeg? Mooi genoeg? Interessant genoeg? Is wat ik te bieden heb wel werkelijk van waarde?

Die vragen ken ik zelf zo goed!

Ik weet hoe het is om jezelf klein en onbelangrijk te maken.
Jezelf niet te durven laten zien en horen.
Maar ook hoe het voelt om vol vertrouwen te gaan staan voor jezelf en waar je goed in bent. En om een vorkje te vragen wanneer het ontbreekt 😉

BEELD VAN DE ZIEL

Het is mijn opdracht vrouwen die met bezieling ondernemen te inspireren en begeleiden zichzelf en waar ze voor staan vol zelfvertrouwen te laten zien. Zodat ook zij hun missie in de wereld kunnen zetten en kunnen groeien met hun bedrijf.
Ik vind het geweldig mooi wanneer ik zie gebeuren dat vrouwen verbinding maken met het vertrouwen in zichzelf en zich veilig en uitgenodigd voelen te laten zien wie ze zijn. Het voelt als een eer het beeld daarvan te mogen maken. Een beeld van de ziel.

LAAT JEZELF MAAR ZIEN!

Wil jij ook vol vertrouwen laten zien wie je bent? Jouw missie stevig in de wereld zetten? Groeien met jouw mooie bedrijf? Laat het me weten!
Dan gaan we samen op zoek naar wat je naar buiten wilt brengen en geef ik je de ruimte en het vertrouwen dat te doen. Door in gesprek te zijn maar ook door plezier te hebben in het maken van het beeld.

Laat jezelf maar zien!