Jaar: 2016

vergelijken

Dus je hebt nog geen boek geschreven. Twintig jaar ervaring heb je nog lang niet en een lezing heb je nooit gegeven. Laat staan een dagtraining. Een wetenschappelijk rapport heb je nog niet gepubliceerd gekregen en gepromoveerd ben je ook niet. Eigenlijk kwam die universitaire […]

drama

Ineens voelde ik dat het mijn verhaal niet meer was. En wat een mooi excuus het al die tijd was geweest. Slachtoffer van mijn eigen drama. Het verdriet van mezelf niet mogen laten zien en horen. Daar lag het allemaal aan. En daar kon ik […]

schoonheid

schoonheid

lopen
eindeloos dwalen
dat is hoe ik de natuur het liefst ervaar

maar dat ging hem deze keer niet worden
het gebied dat ik bezocht liet zich op die manier niet zien
van een afstand kon ik kijken
en raden naar haar binnenwereld
lopen kon dan wel zijn wat ik zo graag wilde
toegang kreeg ik niet

tot ik ineens haar taal begreep
besefte dat het gebied zich op eigen wijze wilde openbaren
toen ik dat respecteerde
en met een kano nogmaals toenadering zocht
toonde het zich in al haar schoonheid
het wilde spreken via het water

met mensen is het net zo
niet iedereen wil op dezelfde manier benaderd worden
niet iedereen voelt zich onder dezelfde omstandigheden veilig
zichzelf te laten zien
met wat er speelt diep van binnen
niet iedereen spreekt zich zo maar uit

wanneer je aansluiting zoekt bij de ander
werkelijk verbinding wilt maken
stem je dan af
met uiteraard respect voor je eigen grenzen
en vraag je af wat de ander nodig heeft om zich veilig te voelen
zich te openen voor jou

mogelijk is het anders dan je gewend was
en heb je iets voor jezelf te overwinnen
ongemak
angst voor afwijzing
onzekerheid
maar net als bij mij in de kano
kan zich dan zo maar een schoonheid openbaren
die je niet voor mogelijk had gehouden
en nooit had kunnen aanschouwen
wanneer je niet bereid was geweest
ook kwetsbaar te zijn
net als de ander

monsters en draken

Blijf maar op dit pad Teun. Wat nou! Zie ik de jongen denken. Op dit pad blijven. Saaaaaaai. Teun wil eraf. Ontdekken. Wat is er nog meer. Hij wil op avontuur. Kijken waar zijn voeten hem brengen. Monsters verslaan onderweg. Zonder vrees. Voor het recht […]

lachende dood

Mensen dansen met de ogen gesloten. Dicht tegen elkaar aan. Ze maken zich mooi en drinken en trouwen en eten en vinden elkaar in slaapkamers met de deur op een kier en zachte bedden. Straks bedrijven ze de liefde. Wanneer alle bezoekers zijn verdwenen en zelfs de […]

zelfsabotage

zelfsabotage

Wacht! Mag ik het ook zien?! Het is een vraag maar de ondertoon verraadt dat ze niet anders verwacht dan dat haar verzoek zal worden ingewilligd. Dwingend klinkt het bijna. Het eindresultaat ziet ze onbewust al voor zich. Natuurlijk krijgt ze het te zien! Een andere optie is er niet. Ze vindt het vanzelfsprekend dat zij ook meetelt. Dat zij ook mag laten horen wat haar wensen zijn. Dat die erkend worden. Dat zij erkend wordt. En voor hij het terugzet in het gras geeft de meester haar de kans het kleine kikkertje te bestuderen dat haar klasgenootjes al zagen.

Hoe anders had ik zelf die vraag gesteld toen ik zo oud was als zij. Wacht! Mag ik het ook zien?! Er zou wanhoop hebben doorgeklonken in mijn stem.
Want ik zou vast niet gehoord worden. Het zou vast niet belangrijk genoeg zijn dat ik ook zo ontzettend graag wilde kijken. Hoog zouden mijn verwachtingen dan ook niet zijn. En daarmee riep ik de uitkomst al over mezelf af. Het was hoe ik mijn wereld zag en dus wat ik kreeg. Geen kikkertje.

Want het universum hoort alles. Ook de zelfsabotage waaraan je jezelf onbewust onderwerpt. Omdat je diep van binnen vindt dat je het zo gewenste resultaat niet waard bent. Dat je er niet goed genoeg voor bent. Niet sterk genoeg. Slim genoeg. Leuk genoeg. En dat anderen beter zijn dan jij. Maar ook omdat je wellicht ergens onbewust de voordelen ervaart. Je hoeft immers niet voor jezelf te gaan staan. Geen verantwoordelijkheid te nemen. Mislukken kan dan nooit. En dat is fijn.

Maar wanneer je onbewust tegenhoudt waar je met heel je hart naar verlangt is die veiligheid van jezelf verstoppen en niet laten horen uiteindelijk alleen nog maar iets om uit te breken. Dan kun je niet anders meer dan dat. Want op een dag wordt het verlangen zo groot dat het de angst om te mislukken in de schaduw zet.

Dan mislukt het maar. En vinden ze daar maar van alles van. Zijn ze het er maar niet mee eens. Dan is het maar iets dat zij nooit zouden doen. Hebben ze er maar een oordeel over. Worden ze maar boos. Willen ze me maar nooit meer zien. Want niet trouw zijn aan wie ik ben voelt als een mislukken dat groter is dan het mislukken van alles wat ik ooit zal durven ondernemen.

Dwingend zal mijn ondertoon niet worden. En dat hoeft ook niet. Zo lang ik maar diep van binnen geloof in het resultaat dat ik voor ogen heb. En daarnaar handel.

zijn wie je bent

soms is het veiligermakkelijkerte luisteren naar anderenje aan te passen aan de norm meningen kun je overnemendenken overlaten aan de massaeen massa die bestaat bij de gratie van angstvoor veroordelingvoor uitsluitingmaar je hoort ergens bij talenten krijgen geen kansen niemand kent ooit de rijkdom van […]

kruispunt

Een druk kruispunt. Midden in de stad. Wegen komen samen. En mensen. Even maar want snel gaan ze weer ieder hun eigen weg. Alleen vandaag is het anders. Iedereen blijft wat langer. Sophie overweegt voorrang maar gewoon te nemen. Luuk geeft het met liefde weg. […]

tegenstelling

tegenstelling

Kaplaarzen. Eindeloze natuur. Groene velden en de kracht van het water op de ruige kust. Koeienvlaaien. Dat wist ik nog van vroeger. En schapen met lange haren. Soms was ik omgeven door mist zo dicht dat zicht verdween. Soms deed warmte van de zon de aarde geuren.

Een paar weken doe ik niet veel anders dan lopen. Lopen langs de zuidkust van Engeland. En ademhalen. Heel basaal. Sommige stukken zijn zwaar en dan is er alleen maar ruimte voor overgave. Gedachten kunnen daar niet meer bij.

Een man loopt langs me met beschermers om zijn benen. Tegen de brandnetels vermoed ik. Hij laat me voorgaan. Het pad is te smal voor twee mensen. Bloemen ruiken naar kokos. Koeien komen nieuwsgierig dichterbij. Ze hebben gele kaartjes in hun oren. En ruimte. Heel veel ruimte.

Dan toch weer regendruppels. En ze maken alles nat. Ongeacht wie of wat je bent. Hoe je eruit ziet. Of je veel bezit. Of niets. Of je blij bent. Of boos.
Voor de natuur is alles en iedereen gelijk. Alles is een. En daar ben ik deel van. Wat voel ik me op mijn plek!

Maar toch. Eenmaal terug vind ik het ook heerlijk weer hakken aan te doen.
Het lijkt een tegenstelling. En dat is het ook. Eigenlijk vond ik dan ook altijd dat ik moest kiezen. Dat het niet allebei kon. Het een kon ik niet verenigen met het ander. Zoals ik ook de fotograaf en de healer lange tijd niet in mezelf kon samenbrengen. De moeder en de avonturier. De dienaar en de anarchist. Maar het mag er allemaal zijn. Alles mag er zijn. Alle kanten van mezelf bestaansrecht geven maakt me alleen maar meer heel.

Zou ik werkelijk moeten kiezen dan is het niet heel moeilijk. Mijn hakken zouden aan de wilgen gaan. Verbonden met de natuur.

leegte

Een hele zak vijgen. Die werkte ik zo weg. Ook al zat ik vol. Deed mijn buik er pijn van. Het ging gewoon naar binnen. En meer dan dat. Veel meer. Maar dan ging ik weer sapvasten. En ging het weer een paar weken goed. […]