Auteur: mirvanderhoek

tijd

tijd

Tijd. Heb je het? Maak je het? Wil je er meer van? Ervaar je tekort?Tijd bestaat bij de gratie van de klok. Dan kunnen we afspraken maken en deadlines halen. Maar tijd is ook de seizoenen. De stand van de zon aan de hemel. Appels 

het pad dat je gaat

het pad dat je gaat

Dit was ik nadat ik vorige week mijn nieuwe site had gelanceerd. Ik was op weg gegaan voor boodschappen toen ik uit mijn ooghoeken een steiger zag. Eigenlijk was ik er al voorbij. Maar in plaats van steeds maar door te gaan met alles wat 

jouw verhaal

jouw verhaal

jouw verhaal

Stel dat je het helemaal zelf zou mogen schrijven. Jouw verhaal. Wie ben je dan?
Stel dat angst voor mislukken niet zou bestaan. Wat doe je dan?
Stel dat iedereen om je heen zou geloven in jouw talenten. Stap je dan in het licht?
Laat je dan zien wat je de wereld komt brengen?

Vaak hebben we een hele berg redenen om dat vooral maar niet te doen.
Dan geven we aandacht aan dingen die op dat moment net even makkelijker zijn of zogenaamd meer urgent. En we nemen veel te serieus wat die stemmetjes in ons hoofd zeggen over wat we eigenlijk met heel ons hart voelen dat we hebben te doen.
Dat deed ik ook.

Aandacht vragen durfde ik niet. Heel lang niet. Op de lagere school deed ik spreekbeurten met een rood hoofd en mijn ogen gericht naar de patronen in het vinyl op de vloer. Mijn positie was op de achtergrond. Want daar was het veilig en niemand werd er boos.

In die positie heb ik het lang uitgehouden. Naar hartenlust was ik bezig mijn zielsmissie te ontlopen. Daar was ik pas goed in! Maar uiteindelijk kon ik er niet meer om heen.

Juist vanuit mijn grootste pijn van verstopt en klein blijven werd mijn verlangen naar zichtbaarheid geboren. En niet alleen dat.
Behalve mezelf en mijn eigen bedrijf zichtbaar maken voel ik dat het mijn opdracht is als fotograaf om andere vrouwen die met bezieling ondernemen te inspireren en begeleiden ook zichzelf vol vertrouwen te laten zien.

Stel dat je ruimte zou maken voor jouw volle potentie. Dat je jezelf zou toestaan jouw grootste zelf te zijn. Zonder ja maar …. Want alles is mogelijk en niets en niemand houdt je tegen. Stel dat jij ja zegt tegen het leven waar je het meest naar verlangt.
Wat is dan jouw verhaal?

de tijger in jou

de tijger in jou

“Een spiderman broek en een tijger shirt had ze aangetrokken!En dat vond ze mooi! En zo wilde ze naar buiten!” Ik ving een gesprek op over een meisje dat zichzelf had mogen aankleden. Laat ik haar Toos noemen.Toos had het duidelijk niet goed gedaan. Vond 

anderhalve meter

anderhalve meter

“Mag ik een praatje met je maken? Dat helpt een beetje tegen de onrust.”Uit de verte had ik hem al aan zien komen. Diep in gedachten en met behoedzame passen.Een snel aangeschoten jasje over een vaal T-shirt dat zijn pyjama zou kunnen zijn.De veters van 

de grote pauze

de grote pauze

de grote pauze

Het is net of de wereld een grote pauze neemt. Een pauze van zichzelf. Van dingen die moeten. Van haast maken. En indruk.

Een grote pauze waarin moeder aarde kan ademhalen en wij voor ons immuunsysteem knoflook kunnen eten zoveel we maar willen. Niemand die er last van heeft.
Maar in de grote pauze kunnen wij ook ademhalen. Stil zijn. Voelen waar het nou eigenlijk allemaal om gaat.

Zijn we op de juiste weg. Doen we wat we willen doen. Luisteren we naar ons hart of naar wat anderen van ons verwachten.
Zijn er dingen die al heel lang niet meer dienen. Overtuigingen die we kunnen loslaten. Kunnen we meer ruimte maken voor liefde en waardering voor onszelf en voor elkaar. Hebben we de afleiding van steeds weer nieuwe spullen echt nodig of gaat het om iets anders. Kan genoeg misschien gewoon genoeg zijn. Vijf jaar geleden schreef ik daar al een blog over.

Laten we na de grote pauze met elkaar een andere vorm aannemen. Een vorm van liefde en verbinding en vreugde en wijsheid en eigenwaarde en waardering voor moeder aarde en elkaar en wat we hebben. Laten we dat nu al doen.

Het bijgaande beeld is een nieuwe foto voor mijn Stad in Stilte serie. Sinds anderhalf jaar maak ik in het vroege licht en de stilte van de zondagochtend een serie van gebouwen in mijn stad Rotterdam. Een serie waarmee ik wil uitnodigen ook even stil te zijn. En te voelen waar het nou eigenlijk allemaal om gaat. Een uitnodiging die nu meer relevant lijkt dan ooit.

geloven in je eigen waarde

geloven in je eigen waarde

Een oude bes. Gevormd door ervaringen. Voor haar soepelheid en gladde huid is iets anders in de plaats gekomen.Een schoonheid die komt van overgave aan het leven. Ze zegt dat ze nog altijd danst met de zon. Dat ze geniet van het leven in plaats 

een gesprek dat zomaar echt ergens over gaat

een gesprek dat zomaar echt ergens over gaat

Wat ik aan het doen ben. Samen met een vriend komt hij dichterbij. Onvast. Zijn adem ruikt naar drank. Even schiet het door me heen dat ik moet oppassen. Maar dan zie ik in zijn ogen een oprechte nieuwsgierigheid naar het antwoord op zijn vraag. 

friemeltjes met talent

friemeltjes met talent

friemeltjes met talent

Vanmorgen zag ik de courgette plant op mijn Rotterdamse balkonnetje en ik dacht aan het kleine friemeltje dat ik had geplant. De prachtige bloem die ik toen nog niet kon zien zat er al die tijd al aan te komen! En de courgette plant wist precies wat hij moest doen om haar zichtbaar te maken. Ik denk dat hij niet wist hoe dat hij dat niet zou moeten doen. Daar was hij immers voor gekomen. Het was zijn taak. Zijn talent.

We zijn allemaal begonnen als kleine friemeltjes met talent. Anders dan de courgette plant weten wij wel heel goed hoe onze talenten niet te benutten. Dan luisteren we naar mensen die zeggen dat we iets niet kunnen. Mensen die zeggen dat we niet goed genoeg zijn. Dat we beter iets anders kunnen gaan doen. En niet zo raar moeten zijn. En lastig. Het woord projectie kennen we dan nog niet dus we nemen aan voor waar wat ze zeggen. We gaan er naar leven en vergeten wat we hier kwamen doen.

Maar niet helemaal. Want soms voelen we dat ons hart gaat zingen. We zien iets. Horen iets. Ruiken iets. Doen iets waardoor tijd even niet meer bestaat. En de dingen die we waren gaan geloven ook niet. Het zijn momenten die ons herinneren aan de friemeltjes met talent die we ooit waren. Even weten we weer waar het om gaat. Wat ons blij maakt en wat we willen delen met de wereld.

En soms verschijnen er dan mensen op ons pad die andere dingen zeggen dan die we gewend waren te horen. Dat we goed zijn bijvoorbeeld. En waardevol. En talent hebben. Dingen die natuurlijk niet waar zijn. Of toch? Stel dat zij gelijk hebben. En niet de mensen die je eerder was gaan geloven.

Loslaten van oude overtuigingen is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar op een dag zul je besluiten dat de liefde voor wat je diep van binnen voelt groter is dan de angst niet goed genoeg te zijn. En misschien is die dag wel vandaag.

Doe waar je hart van gaat zingen. Ook zet je vandaag maar een kleine stap. Meer stappen zullen vanzelf volgen. Tot zichtbaar is geworden wat ook jij al die tijd al wist dat zich zou openbaren. Jouw schitterende zelf.

reis naar binnen

reis naar binnen

De knoop is eindelijk doorgehakt. Het voelde of ik op een rijdende trein zat en niet goed wist hoe ik eraf kon. Eigenlijk wist ik ook niet zeker of ik dat wel wilde. Ik had zo mijn best gedaan aan boord te komen. Zeven jaar