kruispunt

Met mijn ziel onder mijn arm had ik het kruispunt verlaten waarop ik was beland. Over mijn schouder zag ik de weg die ik zo lang had gelopen en ik voelde me leeg en lusteloos. Maar terug wilde ik ook niet.

De beslissing die ik had genomen voelde nog steeds als juist.

Pas toen ik bij toeval een video zag van een kunstenaar die op een prachtige manier het proces van rouw had verbeeld en ik tot tranen was geroerd, besefte ik wat er aan de hand was.

Door te stoppen als fotograaf en ondernemer had ik ook de missie losgelaten die ik zo lang had geleefd en als ik die niet meer had, wat deed ik hier dan, ging het door me heen, wat was dan nog de reden van mijn bestaan.

Ik stond mezelf toe om stil te zijn en te voelen wat wilde worden gevoeld en realiseerde me uiteindelijk dat ik helemaal geen missie nodig heb om te zijn wie ik ben. Niet lang daarna kon ik terugkijken met dankbaarheid voor alles. Het is voorbij en het is goed.

De uitgever naar wie ik mijn manuscript over Tobias had gestuurd, heeft het afgewezen, kan ik inmiddels delen, want het is te veel een roman. En een roman ís het natuurlijk ook, maar daarmee past het niet helemaal in zijn fonds. Dus ik ben op zoek naar een andere uitgever.

Een dag later kreeg ik te horen dat de functie in loondienst waaraan ik was begonnen, komt te vervallen. Dus ik ben ook op zoek naar een andere baan.

Het loopt natuurlijk allemaal weer anders dan gepland 😉 maar de leegte die ik voelde na het verlaten van het kruispunt, is gelukkig verdwenen.

In plaats daarvan ervaar ik weer het enthousiasme en de nieuwsgierigheid die me eigen zijn en kijk ik met vreugde om me heen naar het nieuwe dat mag ontstaan.

Laat maar komen, die baan, die uitgever. Ik ben er klaar voor.